پیش در آمد

سلام. اول از همه تولد امام علی را به همه شما دوستان خوب تبریگ می گویم و روز پدر را به همه پدران موجود در جمع دوستان تبریگ گفته و امیدوارم عرق گیری که هدیه می گیرند به سایزشان بخورد!
دوست خوبمان علیرضا (صاحب وبلاگ سگ های داغ) پیشنهاد داده در یک نشست اینترنتی دور هم جمع شویم و در مورد خوبی ها و بدی های مجله با هم حرف بزنیم. ما هم قبول کردیم و برای این مهم روز پنج شنبه ۲۷ تیر ۱۳۸۷ ساعت ۲۲ یا ۲۲:۳۰ را پیشنهاد دادیم. در صورتی که تمایل به شرکت در این گپ خودمانی دارید لبیک بگویید. نکاتی را باید كه در همین ابتدا خدمتتان عرض کنم:
مدت جلسه ۹۰ دقیقه پیش بینی می شود.
۱. در همین جا از کلیه دست اندر کاران مجله خصوصا نويسندگان خوب مجله دعوت می کنیم در کنار ما باشند.
۲. در صورتی که به هر دلیلی احتمال برود که نتوانیم جلسه را برگزار کنیم تا قبل از رسیدن به موعد آن شما دوستان را مطلع خواهیم کرد.
۳. در صورتی که نتیجه مثبتی از این جلسه گرفته شود امیدواریم بتوانیم باز هم از این کارها بکنیم.
۴. چنانچه که حس کنیم روند جلسه طوری پیش می رود که قرار نیست نکات مثبتی در آن دیده شود ختم جلسه در همان لحظه اعلام خواهد گردید.
۵. برای شرکت در این گپ آی دی بنده يعني a_arghanoon را add كنيد تا بعد از invite كردن آي دي شما توسط من بتوانيم پذيراي كلمات گرم شما باشيم.
۶. بحث كلي در اين جلسه در مورد روند پيش روي مجله است. اينكه رو به رشد است يا رو به موت؟ فكر مي كنيد مجله نسبت به سال هاي قبل بهتر شده است يا بد تر؟ راهكارهاي پيشنهادي شما چيست؟ چقدر به آينده مجله اميدواريد؟
۷. اگر كه زمان اضافه اي داشته باشيم در مورد علت زياد شدن انتقادات از صفحات رويداد در هفته و راهكارهايي كه مي توان براي هر چه بهتر شدن اين صفحات پيشنهاد داد حرف خواهيم زد.
۸. نتایج جلسه بصورت کتبی به اطلاع اعضای تحریریه خواهد رسید.
... نكته ديگري به ذهنم برسد بعدا اضافه خواهم كرد!
از اين پست قرار داريم از اولين كسي كه در مورد مجله نظر داد خواهش كنيم به انتخاب خود يك گوي به يكي از مطالب مجله بدهد.

 من میگم... 

انتظار نداريد كه بين مرد و زن تفاوتي قائل باشيم كه؟ پس اين هفته درست نگاهمان را ۳۶۰ درجه مي گردانيم و نظر خودمان را در مورد پدر/مرد/پسر بودن مي گوييم. اينكه چقدر دوست داشتيد حداقل يكي از اين ها باشيد؟ اگر هستيد چقدر از بودنتان راضي هستيد؟ نقاط قوت و ضعف اين سه موجود را در چه مي بينيد و... باشد كه مقبول افتد!
موضوع دیگری که می توان در مورد آن بحث کرد گزارش «بپا رنگی نشی!» خانم سیف است. موافقت یا مخالفت شما با این موضوع و هر چیزی که به ذهنتان می رسد.

مرجان: کلا بودن این روزها سخت شده . بعضی وقت ها دختر یا پسر بودن هم چندان فرقی ندارد . هر کدام یک سری مشکل دارند برای خودشان . کفه ی ترازو هم تقریبا در حالت تعادل است ولی گاهی حوس می کند به یک طرف سنگینی کند .
به هر حال پسرها گاهی اوقات فکری ترند . خب حق دارند ناسلامتی می خواهند مرد بشوند . ( البته این طوری می گویند )

نظرات خوانندگان (گاهی خلاصه شده)

...: انگار اقای جلیلی دیگه نیستن . هستن ؟
شناشنامه رو دیدین این شماره؟ من دیگه اون مجله رو نمی خوام.

توده کشت: مهمان هفته خیلی به موقع اومده بود.درست وقتی که وبلاگ توکا نیستانی شامل طرح جدید سر لاریجانی شده.ایول چسبید!

خاتون خاله: افت کرده...شدید...مجله تونو میگم!

............: آقا این خیلی بی انصافیه که در حق خواننده های همشهری جوان میشه
یعنی اینا نمیدونن که نویسنده های مجله چقدر مهمن که هر کسی روعشقشون می کشه بیرون میکنن؟
سیامک رحمانی و محمد امیرپور که رفتن و مطالب ورزشی نابود شد
حالام که ایمان جلیلی نیست باید گزارشای ضعیف حاجی پروانه و منصوره مصطفی زاده و بقیه تازه واردها رو تحمل کنیم الان فقط احسان رضایی و حبیبه جعفریان مونده که برند تا دور ادبیات وکتاب هم خط بکشیم
آقای حداد "عادل"!
آقای جباری!
کوتا بیاین!

هادی: این شماره نسبت به شماره قبل یه خورده ضعیفتر بود  پرونده سریال lost رو فقط تونستم بخونم . چون این سریال رو دیدم . ولی نوشته های این پرونده مخصوصا قسمتی که شخصیت های سریال رو معرفی کرده بود یه کم فرق داشت با چیزی که من دیدم  به هر حال داش ابوالفضل به تو و بقیه
بچه ها توصیه میکنم اگر این سریال رو هنوز ندیدید حتما دنبالش باشید و پیداش  کنید . تازه بعد از دیدن این سریال می فهمید که سریال یعنی چی  تفاوت  این سریال با مزخرفاتی که تی وی خودمون به اسم سریال به خورد خلق الله میده از زمین تا اسمونه
راستی بچه ها : به نظر شما نفر بعدی که از مجله خواهد رفت کیه؟ ا ن ب ؟ احسان رضایی ؟ حبیبه جعفریان؟ نفیسه مرشد زاده؟ ...

مریم فشندی: به نظر من که این شماره خیلی خوب بود.
طرح روی جلد عالی بود یه طرح شاد و جدید و طنز خیلی لذت بردم.. تا حالا که همه مجله رو نخوندم ولی بخش گزارش از دعانویس ها و قبیله های ناشناخته خیلی جالب بود..
رویداد ایکس هم مثل همیشه بی مزه..

//: من جدی عرض می کنم
به نظر من مشکل همشهری جوانی ها اینه که کورند و کرند.
شاید هم خودشان را به کوری و کری می زنند
الله اعلم!

پویان زمانی: سلام به همگي همشهري جوان خون ها. من از روز اول مرتب اين جا سر زدم و هيچ وقت هيچي ننوشتم فقط نظراتتون را هميشه با لذت خوندم و استفاده بردم درست مثه مجله همشهري جوان كه از دومين شماره پايه ثابت اش بودم. يه بار هم يه نامه واسه يه مطلب موسيقي نوشتم راجع به رامين بهنا و موسيقي راك كه هيچ وقت چاپ نشد...وقتي از شماره گمونم حدود 50 به بعد بود كه موسيقي هم وارد صفحه هاي اصلي شد شايد هيشكي به اندازه من خوشحال نشده باشه، من كه موسيقي رو هميشه دنبال مي كنم. درسته كه اين صفحه هيچ وقت هويت ثابتي نداشته اما انصافا جرقه هاي خوبي هميشه زده و هي خفه شده. مطالب خوب مجيد رئوفي يادتونه؟ هيشكي هم قدرش رو ندونست...يا اون نامه من واسه مطلب خوبي بود راجع به رامين بهنا كه فكر كنم همين نويد غضنفري كه الان مسئول صفحه موسيقي شده نوشته بود. فقط يه سؤال ازتون دارم چرا هيشكي از اين صفحه هيچي نمي گه؟ چرا هيشكي نمي گه حالا كه صفحه بعد از صد و خورده اي شماره صاحب پيدا كرده، بعد از يه مطلب راجع به گروه كلد پلي كه انصافا كامل و بامزه بود، يدفعه صفحه موسيقي تو يه شماره بعدش نيست...شخصا فكر مي كردم صفحه موسيقي جون گرفته...كه نشد. چرا؟

علیرضا (سگ های داغ): این شماره کلا فاجعه بود!البته مطلب خوب هم داشت...
شش صفحه درباره ی سریالی صحبت کردن که خیلیها اصلا از وجود همچین سریالی خبر ندارن از فاجعه هم بدتر بود!
(سریال کار خوبی بود اما در ایران معلوم نیست چند نفر دیدنش)

حسین جعفریان: سلام آقای رضایی عزیز
پرونده ی مختصر و در عین حال مفیدی به مناست روز پدر در صفحه ی ادبیات کار کرده بودید ، اما ذکر چند نکته در این میان را لازم میدارم :
1-در بین کتابهای معرفی شده ، جای یک کتاب بدجوری به چشم می آمد ، (( آدم اول )) عجیبترین و در عین حال مرموزترین اثر آلبر کامو ، کتابی که صد در صد ارتباطی محکم با موضوع ویژه ی شما دارد ، خلاصه ای از آن را مینویسم تا بهتر متوجه منظور بنده شوید:
(( و در تاریکی شب سالیان در سرزمین فراموشی راه میرفت که در آن هرکسی آدم اول بود، که او خود ناگزیر شده بود خود را دست تنها ، بی پدر ، پرورش دهد و هرگز آن لحظه ها را به خود ندیده بود که پدری پس از آن که صبر میکند تا پسرش به سن گوش دادن برسد او را صدا میزند ، تا راز خانواده را ، یا دردی کهنه را ، یا تجربه ی عمر خود را برای او بگوید ، ....و ژاک شانزده ساله و سپس بیست ساله شد و هیچ کس با او سخنی نگفت ، و ناگزیر بود دست تنها یاد بگیرد ، دست تنها بزرگ شود ، با زور ، با قدرت ، دست تنها اخلاقیات و حقیقت خود را بیاید، تا اینکه سر انجام به صورت آدم به دنیا آید و سپس با تولدی سخت تر دیگر بار به دنیا آید ، یعنی اینبار برای دیگران ، برای زنان ، به دنیا آید ، مانند همه ی این آدمهایی که در این سرزمین به دنیا آمدند ، و یکایک آنان کوشیدند تا زندگی کردن بی ریشه و بی ایمان را فرا بگیرند ))
کتاب آدم اول به نظر بنده به اندازه ی بیگانه و طاعون کامو ارزشمند است ، رنج نبودن پدر همان اثر بی روح و بی حسی بیگانه را دارد ، و تصویر پردازیها و اشاره به جزئیاتی که کامو در اثر بی بدیل ود طاعون خلق کرده است در این کتاب نیز به چشم میخورد .
یا در جایی از این کتاب نوشته شده است :
(( در چهل سالگی میفهمد که نیاز به کسی دارد که به او راه نشان بدهد و سرزنش یا ستایشش کند ، به پدر ، به قدرت معنوی نه زور ))
2- چیزی که باعث تعجب بنده شد ، جا دادن کتاب ((گهواره ی گربه )) در این لیست بود ، با اینکه چیزی که نوشته بودید در کتاب اتفاق می افتد ، ولی کتاب اصلا ربطی به پدر بی مسئولیت بودن ندارد ، ونه گات در این کتاب با همان نگاه طنز خود جامعه ی آمریکا را مورد نقد قرار میدهد ، مترجم در مقدمه ی این کتاب مینویسد:
((داستان کتاب از جایی شروع میشود که نویسنده ای میخواهد کتابی در باره ی وقایع روز پرتاب بمب اتمی بر روی هیروشیما بنویسد و میخواهد (( در کتاب بر انسان تاکید کند نه بر جنبه های تکنیکی بمب .)) و در مسیر جمع آوری اطلاعات برای این کتاب است که آمریکای ونه گات را میبینیم ،آمریکایی که سیاستمدارهایش ،دانشمندها را به کار میگیرند تا چیزهایی بسازند که دنیا را ،زیر و رو وپشت رو کند .آمریکایی که ساختن بمب اتم و نخ بازی برای دانشمندهایش علی السویه است و هدیه ی چنین نظامی به دنیا چه میتواند باشد جز بمب اتمی برای مردم هیروشیما وشش هواپیمای جنگی و یک حلقه گل برای مردمی که چنان غرق فقر و فلاکتند که (( نه سگ هایشان پارس میکنند و نه بچه هایشان گریه )) مردمی که از فرط درماندگی سر را ،مرکز تعقل و خردورزی را رها کرده اند و میخواهند از پا به رستگاری برسند و از این انسان سر و ته هیچ چیز بعید نیست ، حتی جستجوی حقیقت و آرامش در دروغ ))
دیدید اصلا ربطی به پدر بی مسوئلیت بودن نداشت ؟

ژوبین فروتن: درباره ی این رفتن نویسنده های قدیمی هم باید بگم خب واقعا آزاردهنده س و باید به رفقا برای گله گذاری حق داد...
صفحه ی موسیقی به نظر من هم همیشه مشکل داشته که شاید به خاطر خط قرمزها و این حرفا باشه اما کلا سوژه هاش خیلی کهنه و ازسربازکنی به نظر میاد...

آبجی فریبا: يه زماني عضو سايت تبيان بودم. اول دبيرستان بودم .اوايل کار سايت بود و بچه هايي که عضوش شده بودن يه جورايي همون اعضاي اصلي به حساب ميومدن. خلاصه خيلي کارا خوب پيش ميرفت. بعد از یه مدت يه گردهمايي گذاشتن و همه ي بچه ها رو دور هم جمع کردن. گروه تشکيل شد و يه سري برنامه ريزي کردن و ... . يه يک سالي خيلي کارا خوب پيش ميرفت. بعد يه مدت دقيقا حالتش مثل اوضاع الان همشهري جوان شد. يه سري از خود مسئولاي سايت کنار کشيدن. ماهاييم که جزئ اعضاي اوليه و به اصطلاح قديمي تر به حساب ميومديم يواش يواش پراکنده شديم. يه سري اعضاي جديد اومدن و عضو شدن. بعدش هم تبليغاي تلوزيونيه سايت تبيان شروع شد و همينجوري تعداد اعضا بيشتر شد و بيشتر شد. الان سايت تبيان ديگه خيلي شناخته شده. فکر نميکنم کسي باشه که نشناسش ولي چه فايده ديگه نه از همون بچه هاي قديمي خبريه نه از اون مسئولاي سابق سايت ، حتي ديگه حال و هواش هم مثل سابق نيست. ميترسم عاقبت همشهري جوان هم مثل سايت تبيان بشه. خواننده هاش روز به روز بيشتر و بيشتر بشن ولي.....

مهدی خانعلی زاده:
دقیقا به همین پیچیدگی است
وقتی مطلب سراسر تمجید دکتر رضایی درباره دالایی لاما را خواندم ، بسیار تعجب کردم.سریعا نامه ای برای مجله نوشتم و در آن درباره مشخصات این فرد توضیحاتی دادم.جوابی که به نامه من داده شد بسیار عجیب بود : ((زیاد سخت نگیر.موضوع به این پیچیدگی ها هم نیست)).
جناب آقای رضایی ! موضوع دقیقا به همین پیچیدگی است.اتفاقا باید سخت گرفت آن هم در مجله ای مثل همشهری که مخاطبان جوان فراوانی دارد و کوچکترین اشتباه ، اثری غیر قابل بازگشت بر ذهن آنها خواهد داشت.کیست که از بودجه های میلیارد دلاری غرب برای ایجاد انحراف در اعتقادات ناب و مذهبی مردم جهان خبر نداشته باشد؟
برای روشن شدن افکار عمومی و آگاهی خوانددگان محترم همشهری جوان ، نامه ای که برای مجله نوشتم را خدمتتان عرضه می کنم.
مطلبی که آقای رضایی درباره دالایی لاما نوشته اند ، بسیار حیرت انگیز است.بر همگان آشکار است که دالایی لاما یکی از ارکان اصلی آمریکا برای مقابله با کمونیسم در دوران جنگ سرد بوده است.او در حالی که تبتی ها را به شورش علیه چینی ها فراخواند ، خود به هندوستان فرار کرد و از دولت دهلی تقاضای پناهندگی سیاسی کرد.او در سالهای 1380 تا 1386 ، سه بار به صورت خصوصی با جرج بوش ، رئیس جمهور آمریکا ، در کاخ سفید ملاقات کرده و سرانجام در پاییز 86 ، از دست بوش بالاترین نشان ایالات متحده را دریافت کرد.در مراسم اهدای این نشان ، رئیس جمهور جنگ طلب آمریکا از سوی دالایی لاما به نماد جهانی صلح و بردباری ملقب شد.دالایی لاما گزینه معنوی سازمان جاسوسی سیا در انقلاب های مخملی شناخته می شود.آخرین نمونه از کارهای امپریالیست پسند دالایی لاما ، ایجاد اغتشاش و شورش در تبت در هنگام عبور مشعل المپیک از آنجا بود.دالایی لاما که در نگاه شیفتگان سکولاریسم ، نماد تساهل شناخته می شود ، درباره وجود خدا می گوید : ((در آیین بودایی تصویر روشنی از خدا نیست.از نظر یک مسیحی یا یهودی من بی دین به حساب می آیم.در مقابل کمونیست ها مرا دیندار می شناسند.چه می دانم ! شاید میان این دو باشم.ما یک تصویر کلی از خدا نداریم)).این کلمات ، تصویر رهبری به اصطلاح مذهبی را باز می تاباند که خود نمی داند پیرو کدامین مذهب است.دالایی لاما با شکاکیتی فراتر از شکاکیت دکارتی ، درباره مسلک و مذهبش می گوید : ((چه می دانم!)).بسیار جای تعجب است که مجله فرهیخته همشهری جوان و نویسنده گرامی آن ، دکتر احسان رضایی ، به تبلیغ چنین فردی بپردازند.
امیدوارم در آینده شاهد دقت بیشتری در این زمینه از سوی نویسندگان عزیز همشهری باشیم. با تشکر

عطیه آل حسینی: طراحی صفحه مربوط به گزارش رنگهای سال(سبز و زرد)، از این نظر خوب بود که توش فقط از رنگهای سبز و زرد استفاده شده بود.. بخصوص اینکه کادر بالایی صفحه دوم سبز بود نه زرد. چون احتمالاً زرد به اون جیغی توی کادر بالای صفحه، خیلی اذیت می کرد.. (مثلاً نظر کارشناسانه دادم!)
من بعد از پنج روز هنوز نتونستم با این مسئله کنار بیام.. چرا طرح های صفحه موفقیت این شکلی بود؟!
(ابوالفضل: خانم آل حسینی بنا به دلایلی نمی توانند در جلسه پنج شنبه شب حاضر باشند و برای همین نظرات خود را با توجه به موضوع بحث به دست من رساندند که لینک آن را برای دانلود اینجا قرار می دهم و فکر می کنم مقدمه خوبی برای شروع بحث باشد. پس پیشنهاد می کنم دوستانی که می توانند فردا شب حضور داشته باشند این متن را نیز بخوانند:
http://rapidshare.com/files/130219366/A_1_...pdf.html )

مرده شور ذلیل مرده: این خیلی عجیبه که من از این شماره خوشم اومده بود ولی بقیه بدشون اومده بود.واقعا چرا همه دارن میرن؟هیچ کس از آقای کاوه مظاهری سوژه روی جلد یاد نکرده بود(که البته سوژه بودن یکی از وظایفشون بود)

احسان رضایی: سلام. هر بار که به این وبلاگ سر می‌زنم، کیف می‌کنم که خوانندگانی این‌قدر دقیق و پیگیر و پایه داریم. معمولا هم نکاتی را که می‌بینم یادداشت می‌کنم تا به دوستانم منتقل بکنم و استفاده بکنیم. این بار اما به نظرم رسید که باید کاری بیشتر از یادداشت شخصی انجام بدهم. یکی پاسخ به دوستم آقای خانعلی‌زاده که همان‌طور که در مجله هم نوشته بودیم ماجرا به این پیچیدگی که ایشان می‌فرمایند نیست و ما با این بزرگوار هم‌عقیده نیستیم و تازه صرف پرداختن به کسی یا سوژه‌ای در حد یک ستون هم «تبلیغ» به حساب نمی‌آید. اما عرض مهمتر، مطالبی است که بعضی دوستان دیگر درباره نبود اسم ایمان جلیلی عزیزم در فهرست نوشته‌اند و گله از نوع واکنش این دوستان. من نمی‌دانم که دوستان واقعا عقیده دارند من و دوستانم تا آخر عمر باید در همین مجله بمانیم و هر فرصت پیشرفت و آزمون و خطایی را بر خود حرام کنیم و هیچ برنامه دیگری برای زندگی خود نداشته باشیم، یا نه، این فقط به خاطر نحوه طرح سوال و اعتراضشان است؟ بجز ایمان، دوستان دیگری هم بوده‌اند که همکاری‌شان با ما کمتر شده و احتمالا - به حکم جوانی و جویندگی همکاران - باز هم این اتفاق خواهد افتاد. اما این نه به معنای خداحافظی همیشگی رفیقی است و نه به معنای افت نشریه. همیشه دوستان جدیدی هستند که می‌آیند و کار را به خوبی همان قبلی‌ها و حتی بهتر انجام می‌دهند. این که رفقای بدون نام از نبود ایمان ناراحتند، دلیل نمی‌شود که به باقی همکاران مجله توهین بشود؟ می‌شود؟ از همه عجیب‌تر حرفی است که درباره محمد جباری طرح شده. من ِ بنده به واسطه محبتی که همین عزیزان بدون نام به این کمترین داشته‌اند، باید عرض کنم که جباری عزیزم در حال حاضر بیشتر از همه ما در «همشهری جوان» ماندن مجله نقش دارد و طرح این قبیل حرف‌ها کمال بی‌انصافی است. نکنید رفقای من، نکنید.

 پیش در آمد

سلام.
اول از همه یک معذرت خواهی از همه شما دوستان خوبم که پیش از این بیشتر به وبلاگ هایتان سر می زدم اما الان نه! به خدا خودم حسرت هر پستی از وبلاگتان را می خورم که از دست می دهم اما... پس ببخشید دیگر!
سومین نظرسنجی وبلاگ هم انجام شد و نتایج زیر بدست آمد. قبل از اعلام نتایج اجازه بدهید کمی دلخور باشم از توجه کم شما به این نظرسنجی ها که از تعداد شرکت کنندگان معلوم است.
سوال: به نظر شما کدامیک از صفحات رویداد بیشتر جای کار دارد؟
نظر شما:
1- رویداد در هفته اجتماعی - ۹ رای از ۳۵ راي یعنی به عبارتی ۷/۲۵٪
2- رویداد در هفته سینمایی - ۹ رای از ۳۵ راي يعني به عبارتی ۷/۲۵٪
3- رویداد در هفته ورزشی - ۱۷ رای از ۳۵ راي يعني به عبارتی ۵/۴۸٪

 ادامه دارد...

 پیش در آمد

سلام. به لطف و همکاری شما دوستان فکمان سقوط کرد وقتی که مشارکت شما را دیدیم و لازم دانستیم همین جا از تمام شما خوبان پايه تشکر کنیم. به امید تداوم این همیاری. ضمنا ترتيب اسامي اين بخش در اين هفته با توجه به اولويت لبيك به دعوت ما مي باشد.
به اميد روزي كه هزار پايه شويم.

 من میگم... 

این هفته فکر می کنم بهتر باشد نظرات این بخش را روی یادداشت های هفته با موضوع «زن بودن / نبودن» متمرکز کنیم. اینکه شما با کدام یادداشت ها موافق یا مخالفید. چرا؟ نظر شخصی خودتان چیست؟ و... . فقط خواهشی که حتی الامکان از کلمات شکسته استفاده نکنید. راستی خوشحال می شویم بتوانیم جای اسم مستعار نام واقعی دوستانمان را اینجا بیاوریم.
عطیه آل حسینی:1.به شدت با تک تک جملات خانم جعفریان موافقم.مثل همه چیز در نیا، این موضوع هم نسبی است؛ یکجا زن بودن خوب و دوست داشتنی، و این زن بودن بعضی جاها هم چندان رویایی نیست.البته این برای همه اینطور است، مسلماً آقایان هم یک جاهایی بدشان نمی آمده زن بوده باشند تا کمی از شرایط شاید بهتر آن استفاده کنند.با این تفاوت که چون از نظر ما مرد بودن یکسری برتری هایی داشته،شاید زن بودن زیاد آرزوی دیرینه ای نباشد.
2.همیشه سخت بودن و گاهی خشن بودن به عهده مردها بوده و این وسط وظیفه تلطیف فضا به عهده خانم ها. کاری به تعارفهای اعصاب خردکن و الکی که مثلاً حضور یک زن را بهانه جدِی برخورد نکردن در دعواها می کنند ندارم، امّا همانطور که سر سخت بودن و احساساتی نبودن برای مردها-یک جاهایی-امتیاز به حساب می آید،به فکر همه چیز و همه کس در تمام لحظات بودن هم از خصوصیات زن هاست که وقتی در کنار آن همه سر سختی قرار می گیرد، جمع کلش می شود یک جواب معادل.
3.اصلاً می دانید؟ مشکل زن بودن و نبودن نیست.مشکل «الان» است که مردها راه خود را می روند و همه هم همین را ازشان انتظار دارند و زن ها تازه از گرد راه لطافت ها و احساساتشان رسیده اند و می خواهند در کنار مردها باشند.اگر پشت سر هر مرد موفقی یک زنِ فداکار،با تدبیر، همراه و... است(که هر کدام از این موارد یک شرایط بخصوص به کار می آید)، پشت سر هر زن موفقی هم باید یک مرد همراه و همدل باشد که زن را تنها نگذارد، مانعش نشود و دلسردش نکند.زن تازه باید خودش را ثابت کند.البته نه -فقط- به مردها، بلکه به خودش و تمام افکار و عقایدی که تا دیرزو نقش و انتظار دیگری ازش داشته اند.
4.حتماً لازم نیست روز زن باشد یا اتفاق خاصی افتاده باشد تا یاد زن بودن و مادر بودن و اهمیت آن بیفتیم.همانطور که مرد در کشاکش دهر، سنگ زیرین آسیاب است، زن هم در تمام این مراحل،بعنوان یک دختر،یک همسر و یک مادر با تمام احساسی که دارد،همراه مرد در «کشاکش دهر»ش است.به نظرم این است که مهم است.در هیچ کار گروهی یا مشارکتی نمی گوییم این وظیفه به من محول شد چون من فلانی هستم، بلکه می گوییم از من خواسته شد چون من توانایی اش را داشته ام، بهتر از دیگران و حتی بهتر از خودم.پس خصوصیات،توانایی ها و هر چیز دیگری که به خاطر آن مرد مرد است و زن، زن،فقط وظایف را بین ما تقسیم می کند، نه امتیازات را.
در ضمن من با یادداشت خانم مرعشی در مورد دنیای مردانه و مرد بودن هم تا حدودی موافقم.
مرجان داودی (مرده شور زگیل سابق):جواب من بي بر و برگرد يكي ست. من نبودن را به بودن ترجيح مي دهم . اين شايد جواب خيلي از هم جنس هاي من باشد . قرار گرفتن در كالبدي كه تو را از هر جهت محدود مي كند فكر نمي كنم چندان لذتي داشته باشد و وقتي كه اين بر چسب را بر پيشانيت مي چسبانند بايد ملتفت باشي كه حق انجام هر كاري را نداري . منظور من از هر كار چيز تابويي نيست . منظور من شايد ان كارهاي ساده ست كه هر مردي مي تواند بدون هيچ مانعي به راحتي انجام دهد اما اين زن بودن خودش سدي ست كه تو را باز مي دارد از ان كارهايي كه مي خواستي انجام دهي و كسي كه مي خواستي باشي اما
نشد و اخر سر هم بايد خوشبخت(!) باشي كه با يك دسته گل و يك جعبه شيريني به سراغت بيايند و براساس زيباييت برايت قيمت تعيين كنند . ( اين مهم نيست كه چقدر مي فهمي و اصلا چقدر ادمي همين كه زيبا باشي كفايت مي كند يا شايد هم پولدار .)
البته بماند كه گريه و احساسات شديد و لوس بازي و كلي كارهاي خاله زنكانه ي ديگر كه بعضي زن ها در انجامش شورش را در مي اورند باعث مي شود كه امثال من كه مانند ان ها فكر نمي كنيم و دم به دقيقه اشكمان دم مشكمان نيست نيز با اين سد نفوذ ناپذير روبرو شويم و همين مي شود كه من نبودن را به بودن ترجيح مي دهم .
هر وقت كه اين سد را مي بينم ، هر وقت حسش مي كنم با خودم مي انديشم كه اگر پسر بودم چه كارها كه نمي كردم .
وقتي يادداشت هاي اقايان مجله را خواندم دوست داشتم گريه كنم . نگاه ان ها هم مثل بيشتر مردها اينطور بود كه انگار مي خواهند با حرف هايشان يك جوري زن ها را دلداري بدهند و به حالشان دلسوزي كنند و به هر حال يك جوري به ان ها بقبولانند كه به هر حال تو يك زن هستي و ...
حسین جعفریان:زن بودن یا نبودن ؟ مساله این است ، به قول شکسپیر :to be or not to be
خانم مرشده زاده احتمالا اگر به همراهتان در آن جو بودیم ، مثل این فیلم فارسیها در عرض چند ثانیه متحول شده و آرزو میکردیم ای کاش زن بودیم!
(( مردان را بر زنان تسلط و حق نگهبانی است به واسطه ی آن برتری که خدا بعضی را بر بعضی دیگر مقرر داشته است .........../ سوره ی نساء آیه ی 35 ))
(( و با آنان به عدالت رفتار و مدارا کنید که خداوند بر همه چیز آگاه است / سوره ی نساء آیه ی 137))
مثل همیشه خانم جعفریان درست به هدف زدند ، همه ی حرفها را گفتند ، با بیشتر حرفهایشان موافقم ، من هم وقتی به هتلی در اصفهان میروم و وقتی میبینم نوشته :تخفیف برای زنان با پوشش کامل اسلامی دلم نمیخواهد زن باشم ،اما وقتی میبینم مادری را که با یک ثانیه دیر آمدن فرزندش دل آشوبه میگیرد دلم میخواهد زن باشم تا حداقل احساسش را درک کنم ، وقتی تلویزیون دم به دم به خاطر روز زن ، تبریک میگوید حالم به هم میخورد ، و دلم نمیخواهد زن باشم ، نمیدانم خانمها چطور میتوانند این تناقض را از رسانه ی ملی تحمل کنند ، از یک طرف سانسور و از آن طرف تعریف و تمجید خالی .
یکی از دوستان نوشته بود :خوش به حال خانمها ، هر وقت دلشان خواست گریه میکنند ، .......
من هم برایش نوشتم : بدا به حال خانمها که هر وقت خواستند نمیتوانند بلند بلند بخندند.
دنیا همیشه پر بوده از این تناقضها .
یک نکته ای رو هم میخواستم در مورد یادداشت آقای بی نیاز بگم :
اینکه دعوا نداره ، خود من هم با یادداشت آقای بی نیاز موافقم ، همه ی حرفهیی که گفتند حقیقت بود ، نمیدانم چرا یک عده ناراحت شده اند ؟
آقای خانعلی زاده خودتان میگویید یادداشت !یعنی نظر شخصی , بنابر این نظر هرکس برای خودش محترم است .
یکبار به دوستم به شوخی گفتم :
غرب که این همه ادعای آزادی زنان دارد چرا فیلمهای اینچنینی میسازد ؟
گفت مثلا چطور فیلمهایی ؟
گفتم :اسم فیلمها رو نگاه کن : سوپرمن, اسپایدرمن , بت من , و ..... .. ( سوپر قهرمان + man )
این سایت هم بد نیست !میتویند دنیا رو از دید یک زن ببینید :
http://weblog.parastood.ir/
سمیه توده کشت:مثل همه دخترهاي دوم راهنمايي خواندن كتابهاي طالع بيني برايم با رمز و راز همراه بود و جمله مشترك طالعم در همه كتابها اين بود: دختر متولد برج...(اوهوكي! تاريخ تولدمو بگم كه كه براي كادو به زحمت بيفتي؟) يك آرزوي دست نيافتني در دل دارد؛"كاش مرد بودم".ومثل همه دختر هاي دوم راهنمايي فكر مي كردم جملات اين كتابها وحي منزل است و ياد كودكيم مي افتادم كه واقعا اين آرزو را داشتم. الان يك چيزي برايم جالب است هر چقدر بزرگتر شده ام(؟) اين آرزو كمرنگ تر شده درحالي كه طبيعتا آدم وقتي بزرگ مي شود و بيشتر با تبعيضها آشنا مي شود بايد بيشتر در حسرت جايگاه مقابل باشد. راستش دليل اينكه نمي خواستم در اين مورد بنويسم اين بود كه اصولا در هر زمان و مكان و شرايطي از حرف زدن يا نوشتن در اين مورد فرار كرده ام.دليلش را هم نمي دانم هميشه وقتي پاي اين قضيه به هر جمعي باز مي شد چه با خنده و شوخي چه با حرفهاي تند، گاهي هم بر خوردهاي فيزيكي و حتي شيميايي بحث را عوض مي كنم. من به عنوان يك دختر اگر بخواهم از امكانات و استعدادهايي كه به عنوان يك "انسان" در اختيارم گذاشته شده استفاده كنم صد و بيست سال وقت لازم دارم. در مورد تفاوتهاي اخلاقي و شخصيتي هم وقتي قرار است بعد از تفكيك زن و مرد تازه به تفاوتهاي فرهنگي و تحصيلي و ژنتيكي و محيطي بين خود اين زنها يا مردها برسيم همان تفكيك اول را هم انجام ندهيم.
از ظلم و تبعيضها هم زياد سر در نمي آورم. لا اقل در مورد خودم هميشه فقط در حسرت بعضي آزاديهاي نا موجود فرصت استفاده از آزاديهاي موجود را از دست داده ام. مثل كسي كه براي نانش خورش مي خواهد و آنقدر منتظر مي ماند كه نانش بيات شود. باز هم مي گويم اين در مورد فرصتهاي تلف شده شخص من است. و مي دانم خيلي از زنها براي شكوفايي هيچ مشكل دروني ندارند و همه مشكلات پيراموني است.
باز هم دارم سعي مي كنم اختصاصا در مورد موضوع ويژه بنويسم؛ولي من هنوز در مورد انسان بودن يا نبودن به نتيجه اي نرسيده ام كه حالا بروم سراغ دختر بودن يانبودن. همسر يا مادر كسي هم نيستم كه از همسر بودن و مادر بودن بنويسم. حتي براي خودم تصوري هم ندارم.چرا كه لازمه چنين تصوري قبول پيش فرض" احساس مسئوليت" است.چيزي كه اكثرمان ؛چه دختر چه پسر از آن فراري هستيم. مني كه وقتي گرسنه مي شوم اشكم در مي ايد چقدر بايد تخيلم قوي باشد كه در مورد احساس مسوليت در مورد نزديك ترينها حرف بزنم؟من كه بعد از امتحان كتابهايم را به ديوار مي كوبيدم كه باعث شب بيداريم بودند چطور از شب زنده داري مادرانه بگويم؟ (فقط صورت له شده آن بچه بدبخت را جلوي چشم بياوريد!)
در پايان با توجه به پوست گردويي كه ابوالفضل خان براي دستان ما تدارك ديده اند از تحريريه آن نشريه وزين تقاضا دارم موضوعات ويژه اي را انتخاب كنند كه براي نوشتن راه دست باشند.
رز:
مهدی صالح پور:زیاد مایل به بحث در این رابطه نیستم چون هر چی بگم خانم ها می گیرن می زنن آدم رو!!!
یادداشت خانم مرعشی به نظرم خیلی خوب بود. اینکه هر کدوم یه خصیصه های مثبت دارن که اون یکی ها آرزوی رسیدن بهش رو دارن و یه سری خصیصه های منفی که هر کدوم رو از خودشون ناراضی می کنه... به نظرم زن بودن خیلی چیزها داره که مردها آرزوش رو دارن و البته خیلی چیزها داره که مردها زیاد خوششون نمیاد...
پس بهتره هر کی با خوبی های جنس خودش بسازه و سعی کنه مشکلات جنس خودش رو تحمل کنه... اوه اوه اوه! این جمله آخری چقدر یه جوری شد!!!
خاک انداز: ما اصولا سعی می کنیم راجع به این موضوع(زن بودن یا نبودن) نظر ندیم. خیلی تجربه خوبی از این موضوع نداریم. (رک:آرشیو خاک انداز)
ولی یه چیزی توی اون صفحه خیلی اذیتم کرد: واقعا هیچ نشونه دیگه ای از یک زن ایرانی وجود نداشت که برای نشون دادن این که صفحه مربوط به زن یا مادره تصویر یه کفش پاشنه بلند گذاشته بشه؟ نشونه زن ایرانی(مادر ایرانی) همینه؟ واقعا؟
هادی: به نظر من تمام یادداشتها خوب بودند . اما یادداشت خانم مرشدزاده یه کم شبیه پایان فیلم فارسیها بود اینکه ایشون در یه مدت زمان خاص ( مثلا 1 ساعت یا 2 ساعت ) و با دیدن غصه خوردنهای خانمی که نمیدونه بچشو چه جوری عوض کنه ، یا اینکه مادر ایشون با خودش لوبیا و پیاز و ... واسه غذا درست کردن اورده و در عوض اقایون فقط بحث های الکی و بیخود ( به زعم خانم مرشدزاده ) میکردند به نظر من دلایل منطقی نیستند واسه اینکه ایشون همونجا خوشحال باشند از اینکه دختر و بعدا یک زن هستند .
به نظر من چه بد چه خوب، چه ضعیف چه قوی و چه چیزهای دیگر همه ما افریده خدا هستیم . خدا تشخیص داده کی مردباشه کی زن 
در ضمن به قول اقای خانعلی زاده زن و مرد اینقدر با هم تفاوت دارند که اصلا قابل قیاس نیستند با هم
وحید:خانم مرشد زاده در یادداشتشان نگفته اند که چرا از پیاز و سیب زمینی سرخ کردن و این جزییات زنانه خوششان میاید.ولی خانم مرعشی حرف دلشان را زده اند . بیشتر یادداشت ها احساسی هستند و به نظر من بهترینشان را آقای اسیوند نوشته.این همزیستی مسالمت آمیز گاهی نتیجه اش ترمیم است و گاهی اصطکاک.همین.
مریم فشندی:در مورد ياداشت ها بايد بگم از يادداشت خانم جعفريان خيلي لذت بردم. بيشتر دغدغه هاي ما زنها رو به خوبي بيان كرده بودند. گرچه دلايلي رو كه ايشون براي زن باقي موندن مطزح كرده بودند بسيار كمتر از باقي نماندن بود.اما ..شايد بها و ارزش بيشتري داشت.
ياداشت خانم مرشد زاده هم جالب بود. گرچه از يادداشتشون مي شد اين جور برداشت كرد كه خانمها بيشتر ذهنشون حول مسايل بچه داري و خونه داري مي گذره و توجهي به مسايل اطراف ندارند. يعني شايد ذهنشون اونقدر كوچيكه كه توجهي به اين مسايل( نمي تونن) كه داشته باشن.
خانم مرعشي دلنشين و از دل يه خانم جوان واقعي نوشته بودند. عالي بود. معمولا هر زني بعضي اوقات وقتي رفتار خوب آقايون رو در بعضي مسايل مي بينه دلش مي خواد مرد باشه ولي در آخر باز هم به اين نتيجه مي رسه كه زن بودن بهتره! ولي پاراگراف سوم صحبت هاشون به دلم ننشست. در اين دنيايي كه به حقوق زن تعدي مي شه بايد فمينيسم و حمايت از حقوق زنان وجود داشته باشه.
آقاي حاجي پروانه به زنان امروزي يه خورده توهين كرده بودند. گرچه صحبتشون در بعضي موارد درست بود. اما زنان زيادي پيدا ميشن كه هم دخترند، هم زن و هم مادر.
آقاي بكايي هم خوب نوشته بودند. اما ياداشت آقاي اوسيوند مثل يه بحث علمي طولاني و كسل كننده بود. به طوري كه حوصله ام رو سر برد!
ولي من زن بودن رو دوست دارم وبه اون افتخار مي كنم
سنا:تو فیلم آتش بس دکتره یه حرفی به این مضمون می زد:اگه می خوای زن ها رو بفهمی باید بتونی با کفش پاشنه بلند راه بری یا یکی دو شکم بزای.(درست دیالوگش رو یادم نیست)این برای آقایونی که یادداشت نوِشتن
بعد هم:
1.خانم جعفریان همیشه راست می گن!
2.نسیم مرعشی از فکرهایی که تو کله ی ما چرخ می خوره گفته!
و....
(چه قدر سخته نظر دادن بعد از این همه بی نظری!!)
هاله:
تیرمن:درست یا غلط همیشه فکر می کنم سمت راست ترین یادداشت ها مهمترین آنها است. مهم نیست که چطور و چه کسی آنها را از راست به چپ می چیند مهم این است که من فکر می کنم که راست ترین انها مهمترین آنهاست!
یادداشت های خانم جعفریان همیشه نشان داده اند که ایشان دقیقاً از وسط به هر طرف به قاضی رفته اند و میروند. حرف هایشان و منطقی و البته تأمل برانگیز است. من حتی گاهی ارجاع های هوشمندانه و کنایات نا محسوس لابه لای یادداشت هایشان می بینم. مثل همین هفته!
در ضمن من یادداشت مرد های این صفحه را نخواندم چون اصولاً معتقدم هرکس را بهر کاری ساخته اند!
مهدی خانعلی زاده:کلا با همه یادداشتها و اصلا با موضوع یادداشتها مخالفم.اصلا مگر زن و مرد را باید از هم تفکیک کرد که ایا زن بودن خوب است یا مرد بودن؟ این دو جنس آنقدر با هم تفاوت دارند که اصلا قابل قیاس با هم نباشند.
در ضمن یادداشت پاچه خوارانه الف.ن.ب را شدیدا محکوم می کنیم !!!
محمود:نظر من راجع به یادداشتها این بود که:
1. خانم جعفریان خیلی کلی گویی کرده بودند یعنی هم زنان پیچیده داریم هم زنان مغزفندقی. هم مرد بی شعور داریم هم باشعور وقتی به تعداد آدمها روحیات مختلف وجود داره چطور میشه راجع به زن یا مرد بودن اینقدر کلی قضاوت کرد؟
2. نفیسه مرشدزاده هم مثل خانم جعفریان
3. خانم مرعشی ولی خوب نوشته بودند اونقدر که با خوندن قسمت دوم یادداشت دلم می خواست زن باشم!
4. آقای حاجی پروانه و ناظم بکایی و آن یکی که اسمشان الان تو ذهنم نیست اصلا یادداشتهاشون به دل ننشست خیلی "سفارشی" نوشته بودند
بهاره استاد شریف معمار:
زهرا (یکی دیگر از مرده شورهای سابق): منم با نظر مرجان موافقم و وقتی تو سایت یا وب یه خواننده یا بازیگر معروف میرم و میبینم دخبرا چه کامنتایی گراشتن یا همه کامنتا مال دخترای از هرچی دختره بدم میاد.
آبجی کوچیکه: من نظر حبیبه جعفریان را دوست داشتم (من را یاد اون یادداشتی انداخت که یه بار راجع به مادر نوشته بود)، هر چند خدا وکیلی من هیچ وقت چنین حسی را تجربه نکرده ام! یعنی همیشه دوست داشتم اگر قراره باشم، همینی باشم که هستم!! نه به خاطر این که حرفهای نسیم مرعشی درست نیست یا این که عاشق اون جزییات دوست نداشتنی نفیسه مرشد زاده باشم، نه! علت این است که تو در این طرف احساساتی را داری که تو اون طرف از همه شان محرومی، این احساسات لطیفند، قشنگند، نمی خواهی از دستشان بدهی، و با همه این احساسات می توانی مهندس باشی، می توانی با شونصد تا مرد همکار باشی، می تونی تو اجتماع زندگی کنی، گرچه مجبوری یه مسائلی را تحمل کنی ولی... دنیا را یه طور قشنگ تری می بینی! و مهم تر از همه، می توانی مادر باشی!
در مورد نظرات آقایون حاجی پروانه و ناظم بکایی هم... نمی دونم اون حاجی پروانه دقیقاً چند روز در سال را جای دختر امروزی بوده که این طوری صحبت کرده!!! و ناظم بکایی هم در عین حال که خودش را کشته که خودشیرینی کنه، ولی به شدت منظورش همون ضعیفه و ناقص العقل بوده!!! چرا؟ ببینین چی گفته: "آنها ناقص العقل هستند... شاید!!!" این شاید یعنی چی؟! من متاسفم چون ایشون می تونند تشریف بیاورند محل کار من و مدیریت خانمها را سیر کنند!
به علاوه تا وقتی زن نباشی نمی تونی درک کنی که یک خانوم چطور می تواند شونصد تا کار را با هم انجام بدهد! باور کنید! دانشمندان ثابت کرده اند که کلاً آقایون از چنین توانایی ای محرومند! و چون محرومند کلاً نمی تونند درک کنند، پس بحث نکنیم بهتر است!
پریزاد:
آبجی سمیه:
جای خالی شما:

 گوی و تمشک

 گوی این هفته در کش و قوسی نزدیک می رسد به صفحه اجتماعی با گزارش های عالی آن که واقعا برای آن کار شده بود.
 تو را به خدا لااقل در متن آیات اشتباه نداشته باشید چون واقعا قابل بخشش نیست: «هو الذی یصور کم فی ارحام...» باید «فی الارحام» باشد صفحه یادداشت خوانندگان یادداشت دوم.
 خوانندگان عزیز می توانند حدس بزنند دوست خوبمان «حامد» چه نسبتی با تهیه کننده دارد که نظرش برای دومین هفته پیاپی چاپ می شود؟!!!
 در صفحه چهره در هفته قسمت «احمد عبدالله سامبی» آخرین خط «...سامبی هفته قبل در حالی ایران را ترک کرد.» خب چی؟؟؟ انگار خیلی بهتان حال می دهد که خواننده ها را در خماری بگذارید نه؟
 پیدا کنید نقش خط فاصله را در جمله زیر: «از فردایش صدر یکی از محبوب ترین کارشناس های این برنامه - نیامد. ولی انگار ن - نیامدن صدر...»!!! صفحه ۳۰ ستون سوم
 یک تمشک هم به ستون یخ و زرد و بی مزه تماس تلفنی با سه نفر از مهمان های برنامه آقای رشید پور. خیلی بی مزه بود (البته ببخشید ها)
 نقش این خط تیره را هم در جمله بیابید: «... دو مرد بین النهرینی که جادوگر - مغ سیاه هستند...» صفحه ۴۵ ستون «همه بازیگرهای آرمان»
 به به! به به! چشمم روشن آقای حداد یکباره بفرمایید قلیون!!! در دو قسمت از نوشته ایشان آن چنان از قلیان ایرانی تعریف شده که آدم هوس می کنه... استغفر الله!!!
 ببخشید ها آقای رضایی اما خب تا جایی که ما یادمان است خسرو شکیبایی در سریال روزی روزگاری نقش مراد بیگ را داشت نه حسام بیگ!!! صفحه ۵۶ ستون اول.
 عجیب نیست سریال سه در چهار که طرفداران تقریبا زیادی هم دارد تا الان حتی اشاره ای هم به آن در صفحه راهنما نشده است اما برای چندمین بار موقعیت جغرافیایی توفیق اجباری شرح داده شده است؟؟؟
 راستیاتش تا جایی که ما یادمونه اسم این بنده خدا (کارگردان توفیق اجباری محمد حسین بوده نه محمدرضا آقای راهنما یعنی اینقدر از دیدن عکس گلزار هول کردید که همه را محمدرضا می بینید؟؟؟
 آقای رویداد اجتماعی دستخوش! شما هم که دیکته تان می لنگد؟ متن«انهدام بافت های فرسوده» در قسمت الف «مقاوم سازی» را «مقام سازی» نوشته اید! این هم شد مقاوم سازی؟!!!
 فکر نکنید طرف آشنا است و ما هم از خیر تمشک دادن بهش می گذریم که زهی خیال محال! در اولین یادداشت خوانندگان سه خط مانده به آخر ییهو بین کلمات فاصله افتاده است
 در ستون «ماچیسمو در ۶۰ ثانیه» صفحه ۳۷ باید دور عبارت کنسول افتخاری گیومه بگذارید چون اسم تئاتر است.

 نظرات برگزیده خوانندگان (گاهی خلاصه شده)

7: خیلی محدود فکر می کنید . شما که قبول ندارید دوره ی مجنون و لیلی به سر امده (دوران عشق های واقعی) شمایی که نمی خواهید این فاصله ی بین نسل ها را باور کنید . اگر شما به معنای واقعی عاشقید یا اگر رپ گوش نمی دهید و سیگار نمی کشید و نمیدانم هزاران کار دیگر این شکلی نمی کنید واقعا احساس نمی کنید که در اقلیت قرار دارید ؟
این همان اکثریت هستند که رپ گوش می دهند و عشق هایشان هم به قولی دهه ی هشتادی است.این را باور کنید و البته به خودتان افتخار
تازه کار: یک سبک زندگی درباره ی افزایش اطلاعات عمومی کار کنید.
حسین جعفریان: آقا شاید باورتون نشه من از سه صفحه مصاحبه با رشیدپور چیزی دستگیرم نشد
مهمان هفته ی این هفته فوق العاده بود ...نه به لحظا شخصیتی ...بلکه بیشتر به خاطر حرفهایی که زده بود ...حرف دل من بود ....
آقای حداد عادل چه خوب که از این مهمانها دارید ...یک وقت نمیگویید آدم حسودیش میشود. ولی مثل اینکه کسی دوربین داشت و مجبور شدید با تلفن همراه با آن کیفیت پایین از خانم موراتا عکس بگیرید
چیزی شبیه روزنامه: من فقط تو نخ صفحه ارای هستم.
عطیه آل حسینی: به نظرم آقای رشیدپور کاملاً دفاع کرد. البته به کارشون ایمان داشتند که دفاع هم کردند، ولی من یکی که نتونستم بیشتر از 10 درصد دلایل و صحبتهای ایشون رو درک کنم.. یعنی اشکال از گیرنده های من بوده؟!!
بسم الله خوب بود. ولی بازم ایده ی درخت استفاده شده بود. ایده ی خوبیه ولی خیلی ازش استفاده شده.
آبجی کوچیکه: یه تمشک هم به شما می دهیم که دقتتان را بیشتر کنید! گرچه رشید پور کلاً در اون مصاحبه پرت و پلا زیاد گفته ولی یه بار دیگه اون جمله را بخوانید، رشید پور گفته:
«...آخر من که نگفتم تلویزیون مال من است شبکه ها مال من است حتی نمی گویم این برنامه مال من است می گویم این برنامه ی من است...»
بله! دقت کردید؟ دفعه دوم گفته این برنامه من است، دوباره نگفته برنامه مال من است!!! می دونید که خیلی فرق می کنه! طفلکفقط منظورش این بوده که امضایش پای برنامه است، و هیچ ربطی به تملک برنامه نداره
آبجی سمیه:از مجله این هفته فقط مصاحبه رشیدپور رو خوندم...برعکس همیشه که اول نوشته های بچه های روزنامه رو م ی خوندم.
خاک انداز:یه چیزی توی اون صفحه خیلی اذیتم کرد: واقعا هیچ نشونه دیگه ای از یک زن ایرانی وجود نداشت که برای نشون دادن این که صفحه مربوط به زن یا مادره تصویر یه کفش پاشنه بلند گذاشته بشه؟ نشونه زن ایرانی(مادر ایرانی) همینه؟ واقعا
بهاره استاد شریف معمار: شاید کسی باورش نشه اما من با حسین جعفریان موافقم!
من از سه صفحه مصاحبه با رشیدپور چیزی دستگیرم نشد
مریم فشندی: راستی چزا هر دفعه کیفیت کاغذ مجله پایی میاد و بوی نفت بیشتری می ده؟؟؟
فکر نکنم برداشته شدن یارانه کاغذ برای موسسه بزرگ همشهری مشکلی ایجاد بکنه!

 ادامه دارد...