۱. به عنوان يك خواننده مجله همشهري جوان انتظار داشتم بعد از اينكه مسئول محترم صفحه نامه ها پي به اشتباه خودشان بردند و خواستار حذف نظر مربوط به آقا يا خانم «سه نقطه» شدند در شماره جدید مجله بابت این اشتباه رخ داده یک معذرت خواهی خشک و خالی بکنند یا مثل نمونه ی دیگری که توی شماره جدید آمده یک باکس تصحیح و پوزش بزنند. یا حالا توی مجله هم نشد لااقل توی این وبلاگ بزرگواری کنند و در مورد اشتباهی که رخ داده بود توضیح مختصری بدهند اما انگار هر چه هم صبر کنیم خبری نخواهد شد. شاید بزرگواری بیش از حد آقای رضایی توی موارد مشابه و غیر مشابه قبلی کمی انتظارمان را از نویسنده های محترم مجله بالا برده است.
خواننده ی محترم! آقا یا خانم «سه نقطه» اشکال ما این است که عادت کرده ایم اولین راه برای گرفتن حق مان توهین به دم دست ترین افراد باشد.

۲. در مورد اینکه این وبلاگ مفید یا غیر مفید بوده بنده تمام تلاشم را توی این مدت دو سال کردم که بیشترین ارتباط را بین خواننده ها و نویسنده های مجله توی این بحبوحه ی بی سایتی و بی وبلاگی و بی جشنی مجله داشته باشم. قرار هم نبوده که وبلاگ روی مطالب و نوشته های بنده بگردد بلکه تمام سرمایه اش نظرات بازدید کننده ها و خواننده های وبلاگ و مجله بوده است. اما اگر فکر می کنید آنطور که باید موفق نبوده ام به نظرتان احترام می گذارم و بابت تمام کسری های موجود و غیر موجود معذرت می خواهم. ولی با این حال بی نهایت خوشحالم از آشنایی هایی که باعث و بانی اش فقط و فقط همین وبلاگ بود.

۳. امان از زمانی که فیل آدم سر پیری یاد هندوستان کند! دو سه ماهی به کنکور کارشناسی ارشد مانده و بنده هم به دوست بسیار عزیزی قول قبولی توی آزمون کارشناسی ارشد را داده ام. غیبت چند ماهه اینجانب را موجه بدانید و به مدد راه های بسیار پر شمار دیگر از جمله ایمیل نامه پیامک تلفن و اینها مجله را از نظرات پر خیر و برکت تان مستفیض گردانید هر چند بخش نظرات این وبلاگ کماکان پذیرای قدوم پر خیر و برکت نظرات شما خواهد بود.

دم همه ی شما گرم

یا حق